Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2016

Σκιρτήματα μνήμης

Θυμάμαι,
μια ανυπόμονη πεταλούδα
που έφερε στην αυλή μου
την Άνοιξη.
Θυμάμαι,
ένα τζιτζίκι ανυπόμονο
που έφερε στην μικρή κληματαριά
το καλοκαίρι.
Θυμάμαι,
Το ανυπόμονο συννεφάκι
που ΄μου 'φερε τα χαιρετίσματα
του φθινόπωρου.
Και πώς να ξεχάσω εσένα
που με την υπομονή του σταγονόμετρου
πλημμύρισες τον κόσμο μου
χειμώνα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου