Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

Μήνυμα

Σε σας που σημαδέψατε λέξεις
για να σκοτώσετε τον άνθρωπο,
Τούτο έχω να πω:
Είναι ακατόρθωτο να διακόψετε 
τον διάλογο που έχω με τους κρεμαστούς
κήπους του σύμπαντος.
Είναι δύσκολο να ξεριζώσετε ιδέες
που άνθισαν στο περβάζι της εύφορης
σκέψης.
Πως νομίζετε ότι θα πάρετε τον ουρανό
από τα μάτια μου;
Πως μπορείτε να χλευάζετε ένα πρόσωπο
που ανήκει στον κόσμο
που διαλέξατε να ζήσετε;

Τραγούδι της φυλακής

Σε πλήρωσα με δέκα χρόνια.
Μία στιγμή
τα ρέστα μου.
Όταν φώναξες:
                       Θα περιμένω.

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

Μαρακές

Στου Μαρακές την αγορά εκεί που έπεφτε του πλούτου η αχτίδα κάποτε γνώρισα μία παράξενη πεντάμορφη Ιταλίδα. Είχε στο βλέμμα της μια φλόγα χρυσοφόρα κι όλο μιλούσε για την έρημο Ζαγκόρα. Και στον καφέ και στο <<γλυκό της>> με εμπιστεύτηκε σαν άνθρωπο δικό της. Μα στων ματιών της τα μαύρα τσίνορα είδα απέραντα να μας χωρίζουν σύνορα. Των Βερβερίνων θησαυρούς που 'χαν σκεπάσει ανεμοθύελλες που τώρα έχουν κοπάσει. Ήθελε νά βρει η Αμαζόνα του Τορίνου και το πετράδι το λαμπρό του μαύρου κρίνου. Και στον καφέ και στο <<γλυκό της>> μου αποκάλυψε το μέγα μυστικό της. Μου 'δειξε χάρτες, παλιά συγγράμματα και της ερήμου τα ιερά κρυφά περάσματα. Ταξιδευτή που δε φοβήθηκες τα κύματα έχουν για σένα οι καιροί θολά μηνύματα. Έλα του Άτλαντα τα χώματα να σκάψουμε και τη φτωχή μας τη ζωή εκεί να θάψουμε. Και στον καφέ και στο <<γλυκό της>> με παρακάλαγε να γίνει το δικό της. Μαύρα τα σύννεφα μες στον θυμό της, είδα το μάταιο στο άπιαστο όνειρο της. Εγώ κυρά μου τραγουδώ μόνο τον έρωτα! Έχω στα στήθια μου ζαρκάδια ανημέρωτα. Ένα καράβι έξω από τη ράδα της Ταγγέρης των θαλασσών μου λέει πως είμαι καμηλιέρης. Δε θέλω πλούτη, χρυσά νομίσματα, έχω τα δώρα των πελάγων για κοσμήματα. Σχοινιά, καδένες, ξάρτια της άλμπουρας του Ινδικού θα 'μαι για πάντα αλητάμπουρας.

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2016

Η ΠΕΤΡΑ

Είχε μια χάρη στο περπάτημα της
Περνούσε από πάνω μου
χωρίς να με πατάει.
Μα κάποια μέρα
σκόνταψε στην πέτρα της σιγουριάς
κι έπεσε πάνω μου.
Κάτω δεν έπεσε ποτέ της.